Το βάζο των δικών μας χαρούμενων στιγμών (το βάζο της χαράς)

Η μεγάλη μου κόρη είναι ένα παιδί πολύ συναισθηματικό και πολύ δεμένο μαζί μου. Της αρέσει να συζητάμε, να κάνουμε πράγματα μαζί, να σχεδιάζουμε την επόμενη μέρα...Πολλές φορές όταν την καληνυχτώ, της λέω να σκεφτεί κάτι όμορφο που της συνέβη την ημέρα που πέρασε και με αυτή τη σκέψη να την πάρει ο ύπνος-και πραγματικά, ακόμη κι αν έχει προηγηθεί μία έντονη ή κουραστική μέρα, αυτή η ασήμαντη εκ πρώτης όψεως συνήθεια, τη βοηθά να ηρεμήσει και να χαλαρώσει. Διαβάζοντας λοιπόν κάποια στιγμή μία ανάρτηση της Άσπας για το βάζο των αναμνήσεων, σκέφτηκα ότι είναι μια πολύ ωραία ιδέα, καθώς στην ουσία θα εξελίξουμε μια όμορφη συνήθειά μας, αποτυπώνοντας πλέον και γραπτά, τις καλές στιγμές της καθημερινότητας. Και όχι μόνο αυτές - σκέφτηκα πως θα ήταν ωραία αν έγραφε και τα πράγματα που θα ήθελε να κάνει ή θα ήθελε να της συμβούν μέσα στη χρονιά.

Αγόρασα λοιπόν ένα βάζο με καπάκι (το ίδιο βάζο που χρησιμοποιεί η Άσπα) και το στόλισα κοριτσίστικα, καθώς και τετράγωνα χαρτάκια για να γράφει η μικρή όλες τις θετικές σκέψεις της και να τις κλείνει μέσα στο βάζο. Φυσικά θα το ανοίξουμε παρεούλα, μόνες μας, στο τέλος της χρονιάς, για να θυμηθούμε ξανά, όλες τις καλές στιγμές αλλά και να δούμε κατά πόσο τελικά οι ευχές μας, έγιναν πραγματικότητα.

 

Στην πραγματοποίηση αυτής της ιδέας θα συμμετάσχει μόνο η μεγάλη μου κόρη και όχι ο γιός μου, αφενώς γιατί ο μικρός δεν ξέρει ακόμη να γράφει κι αφετέρου γιατί θέλω να αφιερώνω λίγο χρόνο σε κάθε ένα παιδί χωριστά, να είμαστε απλά οι δυό μας. Έτσι το κάθε παιδί ξέρει ότι μοιράζεται κάτι με τη μαμά, κάτι που δεν το ξέρει κανείς άλλος, και αυτό τους χαρίζει μία αίσθηση μοναδικότητας. Ειδικά στην περίπτωσή μας, με τρία παιδιά στην οικογένεια και τη μαμά να εργάζεται και να λείπει πολλές ώρες από το σπίτι, θεωρώ πώς αυτό το δέσιμο με το κάθε παιδί χωριστά, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

 

Σκέφτηκα να το λέμε το βάζο της χαράς-γιατί ανοίγοντάς το μόνο χαρά θα μας δίνει. Χαρά και αισιοδοξία. Και μακάρι μετά από μερικά χρόνια να έχω πολλά τέτοια χαρούμενα βάζα-τι πιο όμορφο από το να υπάρχουν σε μικρά χαρτάκια, όλες οι όμορφες εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα αυτής της τρυφερής ηλικίας!

ΥΓ: Η κόρη μου ενθουσιάστηκε που το είδε! Ήδη από την πρώτη στιγμή ανυπομονούσε να αφήσει το χαρτάκι με την καλύτερη ανάμνηση της ημέρας της - για την ακρίβεια άφησε δύο χαρτάκια! 

Αντίο 2013...καλώς να έρθεις 2014!

Πέρσυ τέτοιες μέρες σας έλεγα πως το 13 σαν αριθμός μπορεί να θεωρείται από κάποιους ανθρώπους γούρικος και από άλλους όχι. Είχα βλέπετε την ελπίδα, πως η νέα χρονιά, αν και εκ πρώτης όψεως (λόγω του 13) δεν έμοιαζε θετική, εντούτοις θα ήταν... Δεν μπορώ να πώ πως η ελπίδα μου βγήκε αληθινή μια και δεν μας "πήγε" και τόσο καλά... Με λίγα λόγια χαίρομαι πάρα πολύ που φεύγει (στο καλό να πάει και να μην ξαναέρθει) και ατενίζω με πολύ αισιοδοξία και καλή διάθεση το 2014 που ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε σε λίγες ώρες. Εύχομαι πραγματικά, η νέα αυτή χρονιά, να μας δώσει μέρες υγείας, αισιοδοξίας, αγάπης, τύχης, να έχουμε τη δουλειά μας και τους δικούς μας ανθρώπους κοντά μας και να είναι ο πρόδρομος για λιγότερο δύσκολα χρόνια, για εμάς και τα παιδιά μας...Ίσως παραείμαι αισιόδοξη, αλλά πιστέψε με, κουράστηκα να βλέπω το ποτήρι μισοάδειο. Ώρα  λοιπόν ν' αρχίσω να το γεμίζω!

Η τόση μου καλή διάθεση αντικατοπτρίζεται και στην Βασιλόπιτά μας για το 2014. Μια γερή δόση λάμψης, έτσι ακριβώς όπως μας έδωσε τη συνταγή και την παρουσίασή της η Λίτσα, θα δώσει στη σημερινή βραδυά την τιμή που της αξίζει...Ας προσπαθήσουμε να δούμε όλοι μας τη θετική πλευρά σε κάθετί, ακόμη κι αν μοιάζει ακατόρθωτο κι ας γεμίσουμε τις "άγραφες" μέρες που ξημερώνουν, με όμορφες στιγμές-στιγμές που θα θυμόμαστε για πάντα.

 

Καλή χρόνια φίλοι μου και μην ξεχνάτε: η ζωή είναι πολύ μικρή για να την κάνουμε πικρή-ας την γλυκάνουμε λοιπόν!

 

Χριστουγεννιάτικο ζαχαρόσπιτο (σχεδόν... handmade) και περισσότερα μπισκότα

Με έχει πιάσει μια τρομερή διάθεση φέτος να φτιάξω πράγματα για τα Χριστούγεννα...Αν και λείπω πολλές ώρες από το σπίτι, αν και η κούραση δεν τελειώνει, αν και έχω παράλληλα και το "τρέξιμο" για να αγοράσω δώρα για βαφτιστήρια και οικογένεια, εγώ εκεί - να κάνω ζαχαρόσπιτο για να χαρούν τα παιδιά. Έψαξα συνταγές για τους τοίχους-μπισκότο, βρήκα την καλύτερη (κατ΄εμέ), τη σημείωσα, έκανα λίστα τι πρέπει να πάρω από το σούπερ μάρκετ και περίμενα την κατάλληλη στιγμή. Ποιά θα ήταν αυτή; Θα ήταν η μέρα που δεν θα δούλευα, που θα είχα αρκετό χρόνο στη διάθεσή μου για ψήσιμο και "χτίσιμο" και που δεν θα ήταν τα παιδιά στο σπίτι (γιατί θα ήθελαν είτε να χωθούν στην κουζίνα για να βοηθήσουν, που δεν είναι ό,τι καλύτερο όταν η συνταγή περιλαμβάνει καυτή καραμέλα, είτε να τσιμπολογήσουν λίγο μπισκότο). Η μέρα αυτή όμως δεν ερχόταν, καθώς είναι λιγουλάκι δύσκολο να συντρέχουν και οι τρείς αυτές προϋποθέσεις στο σπίτι μας... Όμως οι μέρες περνούσαν...Φτάσαμε αισίως μία βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα. Πότε θα κάνω το ζαχαρόσπιτο; Τα Φώτα; Έτσι λοιπόν, το έφερα από εδώ, το γύρισα από εκεί, αποδέχτηκα την αναγκαιότητα της κατάστασης και αγόρασα έτοιμους τοίχους-μπισκότο. Σιγά το πράγμα, θα μου πείτε, λογικό είναι να είναι δύσκολο να μπορείς να τα προλάβεις όλα...Αυτό σκέφτηκα κι εγώ και ξέχασα τις όποιες τύψεις μου...Στο κάτω-κάτω τα παιδιά δεν το τρώνε το μπισκότο-τα ζαχαρωτά του σπιτιού τρώνε!Και το έριξα στο χτίσιμο.

Η όλη διαδικασία μου πήρε περίπου μισή ώρα, ελάχιστη κούραση και πολύ λίγα σκεύη για πλύσιμο...Το σπιτάκι μου στάθηκε αμέσως, γιατί υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της κατάρρευσης, ειδικά αν το μπισκότο δεν είναι λιγάκι σκληρό, και μέχρι σήμερα στέκεται επάξια στο ύψος του. Βέβαια όπως ήταν φυσικό κι επόμενο, τα δομικά του υλικά (smarties, ζελεδάκια, καραμέλες) κάθε μέρα λιγοστεύουν (ποιός άραγε να είναι υπεύθυνος γι΄αυτό ε;;;) αλλά παραμένει όμορφο και μας αρέσει πολύ! Και ας με συγχωρήσουν οι ερασιτέχνισσες ζαχαροπλάστισσες αυτού του κόσμου, αλλά νομίζω πως μου άρεσε και έτσι θα το φτιάχνω το ζαχαροσπιτάκι μας κάθε χρόνο! 

Μην νομίζετε όμως ότι σταμάτησα...Έκανα κι άλλα μπισκότα (!), με την ίδια συνταγή μόνο που αυτή τη φορά έλιωσα κουβερτούρα και τους έριξα από πάνω, μαζί με σπασμένο γλυφιτζούρι (candy cane) γιατί μου άρεσε σαν ιδέα και τελικά δίνει άλλη γεύση στο μπισκότο. Χαριτωμένα δεν έγιναν;

 

Νομίζω πως δεν θα κάνω άλλα γλυκά-εκτός ίσως από ένα όμορφα στολισμένο κέηκ για να χαρίσω στις κουμπάρες μου. Και ίσως ένα γλυκάκι για τα Χριστούγεννα. Και Βασιλόπιτα βέβαια.

Χμμμ...καλύτερα να μην λέω μεγάλα λόγια...Για την ώρα σας χαιρετώ και θα τα ξαναπούμε σύντομα! ;-)