DIY αξεσουάρ για στολή μονόκερος

Tην Κυριακή που μας πέρασε άνοιξε το φετινό Τριώδιο και φέτος το τιμήσαμε από την πρώτη κιόλας μέρα. Με αφορμή το πάρτυ γενεθλίων του βαφτιστικού μου, σκάρωσα στα γρήγορα, μερικές μέρες πριν, τη στέκα με το κερατάκι και την ουρίτσα για να ντυθεί η μικρή μου μονόκερος. Με λίγη φαντασία βέβαια γιατί, εκτός της στέκας και της ουράς, απλά φόρεσε ένα άσπρο μπλουζάκι και την πανέμορφη petit skirt που της χάρισε η νονά της για τα Χριστούγεννα. Και φυσικά δεν αμελήσαμε να κάνουμε και το καθιερωμένο face painting - ένα ουράνιο τόξο που προβάλλει ανάμεσα σε δύο λευκά συννεφάκια!

Την ιδέα τη βρήκα στο Pinterest και μου άρεσε πολύ.  Ακολούθησα τις οδηγίες που βρήκα εδώ και με ελάχιστες παραλαγές την προσάρμοσα στα δικά μας γούστα.

To πατρόν για το κερατάκι το βρήκα εδώ. Χρησιμοποίησα καλής ποιότητας τσόχα που δεν σκίζεται και δεν ξεχειλώνει εύκολα. Αφού το έκοψα, προτίμησα να το ράψω αντί να το κολήσω με θερμοσιλικόνη για μεγαλύτερη αντοχή.

Στη συνέχεια το γέμισα με ειδικό υλικό γεμίσματος για μαξιλάρια (μας είχε μείνει πολύ από τη βάφτιση της Μαρκέλλας!).

 

Έπειτα έκοψα (στο περίπου) ένα στρογγυλό κόμματι τσόχας για πάτο και το έραψα και αυτό στη βάση του κέρατου. Μετά έκοψα (και πάλι στο περίπου) μία λωρίδα τσόχας και τύλιξα με αυτή τη στέκα ενώ στις δύο άκρες, την σταθεροποίησα με θερμοσιλικόνη.

Συνέχεια είχαν τα αυτάκια. Ζωγράφισα σε χαρτί το σχέδιο και με βάση αυτό έκοψα την άσπρη τσόχα ενώ για το εσωτερικό τους χρησιμοποίησα ροζ τσόχα, την οποία κόλησα πάνω στην άσπρη με θερμοσιλικόνη. Όταν στέγνωσαν, τα πέρασα γύρω από τη στέκα και τα κόλησα με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται το εσωτερικό ροζ από την μπροστινή πλευρά και το άσπρο από την πίσω.

 

 

Μετά έκοψα σε λωρίδες του ενός μέτρου περίπου η καθέμια, το κάθε ένα από τα τέσσερα χρώματα τούλι και τα πέρασα γύρω από τη στέκα. Για να μη φαίνεται το τύλιγμα αλλά και για να δημιουργήσω μία βάση για να κολήσω το κερατάκι, το σημείο αυτό το "έντυσα" με άσπρη τσόχα. Τέλος, μετά το στέγνωμα, κόλλησα επάνω το κερατάκι, αφού πρώτα είχα στρίψει γύρω του, λεπτή χρυσή κορδέλα, η οποία στερεώθηκε στην αρχή και στο τέλος της και πάλι με θερμοσιλικόνη.

 

 

Τέλος, σε ένα κομμάτι λάστιχο, μετρημένο στις διαστάσεις της μέσης της μικρής μου και αφού έραψα τις δύο άκρες του μεταξύ τους, πέρασα κι άλλες, μεγαλύτερες αυτή τη φορά, λωρίδες από καθένα από τα τέσσερα χρώματα τούλια, δημιουργώντας έτσι την "ουρίτσα".

Η μικρή μου ενθουσιάστηκε και πόζαρε χωρίς αντιρρήσεις στο φακό της μηχανής μου...Τράβηξα πολλές όμορφες φωτογραφίες της, γιατί υποψιάζομαι ότι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και πολύ σύντομα οι στολές που θα επιλέγει να ντυθεί, δεν θα είναι και τόσο χαριτωμένες...

  

Να περάσετε όμορφα ακόμη και αν δεν "ντυθείτε" φέτος! Χαρούμενες Απόκριες!

Xmas κορδέλες και παπιγιόν!

Για το πόσο αγαπώ να κάνω κατασκευές για κοριτσάκια, σας το έχω πει πολλές φορές. Θες η τσαχπινιά που έχουν έμφυτη τα κορίτσια οπότε και με εμπνέει, θες η ποικιλία των χρωμάτων που μπορώ να επιλέξω, θες το ότι έχω το ελεύθερο να κάνω ό,τι μου κατέβει στο μυαλό ιδιαίτερα όταν αφορά κορδέλες για τα μαλλιά, θες το ότι ένα κορίτσι μπορεί να βάλει τα πάντα χωρίς να το παρεξηγήσουν, το γεγονός είναι ότι όποτε βρίσκω την ευκαιρία να ετοιμάσω κάτι για μια μικρή δεσποινίδα, πετάω τη σκούφια μου!

Πέρσι τα Χριστούγεννα λοιπόν, θέλησα να κάνω ένα δώρο στα παιδιά της αγαπημένης σε όλους μας Μαριάννας. Ήθελα μάλιστα να είναι σε πνεύμα Χριστουγεννιάτικο και να είναι και έκπληξη και για τα παιδιά αλλά και για την ίδια! Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που δεν σας έδειξα πέρσυ τι ετοίμασα: όχι γιατί, όπως συνηθίζω, δεν πρόλαβα αλλά γιατί θα χαλούσα την έκπληξη!

Καθώς η Μαριάννα έχει τέσσερα παιδάκια (τρία κορίτσια και ένα αγόρι) ήθελα να κάνω από κατιτί μικρό για το καθένα. Φυσικά το να ετοιμάσω κάτι για τα κορίτσια εκτός από πολύ ευχάριστο για μένα ήταν και πολύ πιο εύκολο και γρήγορο: από  μία κορδέλα για τα μαλλιά που να θυμίζει χριστουγεννιάτικο δέντρο (το πράσινο χρώμα στο τούλι είναι πολύ πιο ζωηρό, δυστυχώς οι φωτογραφίες το αδικούν)

Κάθε κορδέλα είχε διαφορετικό  μέγεθος και τυλίχτηκε ξεχωριστά, ενώ είχα γράψει και το όνομα της κάθε μικρής δεσποινίδας ώστε να λάβει η κάθε μία την ολοδική της Xmas headband.

Για τον κύριο της παρέας όμως τι θα έφτιαχνα; Έσπασα το κεφάλι μου για αρκετές μέρες σκεπτόμενη τι θα μπορούσα να του ετοιμάσω. Ήθελα σαφώς κάτι χειροποίητο, στο πνεύμα των Χριστουγέννων και με τη δική μου προσωπική πινελιά. Και τότε θυμήθηκα ένα tutorial που είχα δει στο youtube για το ράψιμο χειροποίητων παπιγιόν. Τατάμ - είχα μόλις βρει το δωράκι!

Αν σας πω ότι δεν παιδεύτηκα να το ετοιμάσω, θα σας πω ψέμματα και μάλιστα μεγάλα! Πάντω στο τέλος τα κατάφερα και η πρώτη μου προσπάθειο για το ράψιμο παπιγιόν για ένα μικρό κύριο είχε αυτό το αποτέλεσμα: 

Τέλειο δεν είναι, ούτε μπορεί να συναγωνιστεί αυτά που φτιάχνουν οι επαγγελματίες του χώρου, είναι φτιαγμένο όμως με αγάπη και νοιάξιμο, όπως και οι κορδέλες φυσικά, για μια οικογένεια που δεν έχω την τύχη να γνωρίζω από κοντά όμως τη θαυμάζω και τολμώ να πω ότι πολλές φορές είναι για εμένα πρότυπο ο τρόπος σκέψης και ζωής της, έτσι όπως τον παρουσιάζει η Μαριάννα στο blog της.

Σας φιλώ και σας καλημερίζω φίλοι μου - ο πιο αγαπημένος μήνας του χρόνου είναι μόνο μια ανάσα μακρυά!

Τα χειροποίητα

Αγαπώ πολύ το χειροποίητο...Είτε το έχω φτιάξει εγώ, είτε είναι δημιούργημα κάποιου άλλου...Και μιλάω για οτιδήποτε χειροποίητο - από ένα απλό βραχιόλι μέχρι ένα νόστιμο γλυκό. Η αξία της μοναδικότητας του χειροποίητου και της γνώσης ότι δημιουργήθηκε σιγά-σιγά από ένα χέρι με αγάπη κι όχι από μία ψυχρή μηχανή ή ως αποτέλεσμα μαζικής παραγωγής, το κάνει στα μάτια μου ανεκτίμητης αξίας. Κι ας έχει ατέλειες. Κι ας φαίνονται.

Βέβαια δεν χαίρουν πάντα τα χειροποίητα αντικείμενα της ίδιας εκτίμησης από όλους τους ανθρώπους. Ίσως μάλιστα στα μάτια ορισμένων να είναι έως και κατώτερα από τα κοινά εμπορικά αγαθά. Αυτοί που τα εκτιμούν είναι στη πραγματικότητα αυτοί που ξέρουν το χρόνο και τη δουλειά που απαιτείται για τη δημιουργία ενός και μόνο αντικειμένου. Δεν είναι κακό φυσικά - ο καθένας μας έχει τα γούστα του, είναι απόλυτα θεμιτό. Σ' αυτούς όμως τους ανθρώπους που εκτιμούν το χειροποίητο, τους δικούς μου ανθρώπους, τους φίλους, τους γνωστούς, τους συγγενείς, τους συναδέλφους, τους διαδικτυακούς φίλους - σ' αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, θέλω χαρίσω κάτι από εμένα, κάτι χειροποίητο φτιαγμένο με αγάπη, όπως λέω συχνά. Και χαίρομαι που τον τελευταίο καιρό είχα πολλές τέτοιες ευκαιρίες. Τρία νεογέννητα κοριτσάκια ήρθαν στον κόσμο τους τελευταίους μήνες κι εγώ επέλεξα να ετοιμάσω από ένα baby busy tag blanket (το βρήκα να αποκάλειται και "νάνι" στο διαδίκτυο και πολύ μου άρεσε αυτός ο όρος - τρία "νάνι" λοιπόν!).

Το 100% βαμβακερό ύφασμα από τη μία πλευρά (σε απίθανο σχέδιο και χρώμα που προμηθεύτηκα από την αγαπημένη μου Αναστασία και το Ραφτάδικό της) και το μαλακό φλις από την άλλη πλευρά μαζί με τις όμορφες κορδέλες από το Tiger, έδεσαν τόσο πολύ οπότε και επανέλαβα ακριβώς τον ίδιο συνδυασμό υφασμάτων-κορδελών και για τα τρία "νάνι" μου.

 

Η μικρή μου κόρη αν και 3,5 ετών σχεδόν, "ανακάλυψε" το δικό της πολύ πρόσφατα και το ζητά συνέχεια. Το αγκαλιάζει, το κάνει παιχνίδι, κοιμάται μαζί του κι ας έχει ξεπεράσει προ πολλού το άγχος αποχωρισμού που έχουν τα μωράκια, οπότε και αναζητούν κάτι που θα υποκαταστήσει την αίσθηση της μαμάς.

Έτσι λοιπόν τα τρία "νάνι" τυλίχτηκαν όμορφα και χαρίστηκαν με αγάπη στα μωράκια...Εύχομαι να τους κρατήσουν γλυκιά συντροφιά στις μέρες και στις νύχτες τους...

Για πείτε μου τώρα, εσείς τι σχέση έχετε με τα χειροποίητα αντικείμενα; Τα αγαπάτε όσο εγώ; Πολλές ανοιξιάτικες καλημέρες σε όλους!

Τι έκανα φέτος το καλοκαίρι

Πέρασαν τρεις μήνες από την τελευταία φορά που έγραψα κάτι στο blog και στο μεταξύ μεσολάβησε ένα καλοκαίρι μοναδικό...Μοναδικό όχι με την έννοια του καταπληκτικού και του απαράμιλλου αλλά με την έννοια του πρωτοφανούς και του ασυνήθιστου...Δεν θα επεκταθώ περισσότερο γιατί ξέρω καλά πως τούτος ο μικροσκοπικός χώρος μου στο διαδίκτυο, ούτε ταιριάζει αλλά και ούτε αρμόζει να αναφερθεί σε περισσότερες λεπτομέρειες...Απλώς, μαζί με όλους κι εγώ, για ένα διάστημα απείχα από κάποια πράγματα, μια και δεν ήξερα τι θα μου ξημερώσει το αύριο...Μόνο όταν (ας πούμε) ηρέμησε λίγο η κατάσταση, αποφάσισα να ασχοληθώ με κατιτί για να γεμίσω δημιουργικά τον χρόνο που είχα...Τί έκανα λοιπόν φέτος το καλοκαίρι;

Όχι πολλά τελικά είναι η απάντηση...Ασχολήθηκα όμως επιτέλους (!) με τη ραπτομηχανή μου. Μετά από ένα νυχτερινό μαραθώνιο και στην προσπάθειά μου να ράψω ένα baby busy tag blanket, είχα τελικά αυτό το αποτέλεσμα:

Εντάξει, δεν το λες κι ό,τι καλύτερο, ένα πρωτόλειο ήταν, αλλά εγώ πείσμωσα...Είναι μία τόσο μα τόσο εύκολη κατασκευή, ακόμη και για μία πρωτάρα στο ράψιμο, όπως εγώ, κι επομένως δεν είχα καμιά δικαιολογία...Έτσι μερικές μέρες μετά και με αφορμή τη βάφτιση της μικρανιψιάς του συζύγου μου, σκέφτηκα "ή τώρα ή ποτέ" κι έκανα αυτό:

Αν και είμαι αρκετά αυστηρός κριτής του εαυτού μου, νομίζω ότι έκανα μία αξιοπρεπή προσπάθεια κι αν εξαιρέσει κανείς (κάνει τα στραβά μάτια εν ολίγοις) τις στραβές βελονιές, νομίζω ότι ε δεν είναι και για πέταμα...Τι λέτε τα κατάφερα;;;

Μαζί ετοίμασα και μία λιλά-κίτρινη (αγαπημένος χρωματικός συνδυασμός) tutu καθώς και μία ταιριαστή κορδέλα για τα μαλλιά για τη μικρούλα και όλα μαζί έγιναν ένα όμορφο πακέτο και χαρίστηκαν με πολύ αγάπη, όπως όλα τα χειροποίητα αντικείμενα που φτιάχνω για τους αγαπημένους μου...

Δεν έκανα όμως μόνο αυτά...Με αφορμή την (για ακόμη μια φορά εξαιρετική) ιδέα της Άννας από το In my closet ετοίμασα και κάτι για το καλοκαίρι - ένα mobile από κοχύλια και θαλασσόξυλα...

...αλλά και το πανεύκολο και πεντανόστιμο παγωτό σε μεριδούλες της Λίτσας (αυτό το έκανα περισσότερες από μία φορές φέτος το καλοκαίρι και πάντα μα πάντα δεν έμενε ούτε ένα!).

Για το τέλος θα κλείσω με μία αναφορά στις μαρμελάδες που έφτιαξα για να έχω απόθεμα για το φετινό χειμώνα...Καθώς οικογενειακώς τις "τσακίζουμε", επιδίωξα να κάνω και σε περισσότερη ποσότητα αλλά και σε μεγαλύτερη γευστική ποικιλία...Έτσι εκτός από τη μαρμελάδα φράουλα που είχα φτιάξει και πέρσυ (αλλά τελικά δεν μας έφτασε!), έκανα και μαρμελάδα βερύκοκο-νεκταρίνι αλλά και μαρμελάδα σύκο, με σύκα από το δέντρο μας στη Χαλκιδική, με τις συνταγές που πολύ ευγενικά μοιράστηκε μαζί μου η γλυκύτατη Δώρα, εμπνεύστρια και δημιουργός του απίθανου Love for sugar. Ειδικά για τη μαρμελάδα σύκο, αν και δεν είμαι καθόλου φίλος αυτού του φρούτου, η γεύση της αποδείχτηκε ασυναγώνιστη και πέρα από κάθε προσδοκία...

Από τη στιγμή της δημιουργίας της μαρμελάδας βερύκοκο-νεκταρίνι...Για δέστε χρώμα απίθανο!

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο Σεπτέμβριο...Έχουμε και γενέθλια αυτό το μήνα, επομένως it' s party time (again)! Καλό φθινόπωρο σε όλους μας!