2.8.17

Εκδρομή στη Γαλάζια Λίμνη

Τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου κι εμείς, αντί να επιλέξουμε κάποια παραλία, ταξιδέψαμε βόρεια στον κοντινό Νομό Κιλκίς, μια ανάσα από το τελωνείο των Ευζώνων και τα Ελληνοσκοπιανά σύνορα και βρεθήκαμε στην ιστορική περιοχή του χωριού Σκρα, στο όρος Πάικο, εκεί που δόθηκε η μάχη του Σκρα κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Εκεί λοιπόν, σε υψόμετρο σχεδόν 500 μέτρων, κρυμμένος μέσα στις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων, βρίσκεται ένας μικρός Παράδεισος, άγνωστος σε μένα μέχρι πριν δύο χρόνια οπότε και η Κατερίνα μας τον σύστησε: οι καταρράκτες του Σκρα και η υπέροχη Γαλάζια Λίμνη της Ελλάδας!

Ακολουθώντας τις πινακίδες "Καταρράκτες" που υπάρχουν παντού μετά τη στροφή λίγο πριν το τελωνείο, περάσαμε το χωριό Σκρα και φτάσαμε σε ένα μικρό πάρκινγκ. Εκεί αφήσαμε το αυτοκίνητο μαζί με μερικούς ακόμη επισκέπτες και ακολουθήσαμε ένα όμορφο πέτρινο μονοπάτι το οποίο σε όλη του τη διαδρομή προς τα κάτω, έχει συντροφιά του το γάργαρο νερό που ρέει ακριβώς δίπλα του. Περπατήσαμε για περίπου 500 μέτρα και βρεθήκαμε σ΄ένα πλάτωμα κατάφυτο και πανέμορφο όπου συναντήσαμε το γεφύρι που περνάει πάνω από ένα από τα ρέματα που κατεβαίνουν από το Πάικο.



Συνεχίσαμε την διαδρομή του μονοπατιού προς τα πάνω, ανάμεσα στις πυκνές φυλλωσιές για να φτάσουμε λίγα μέτρα πιο ψηλά στην περίφημη Γαλάζια Λίμνη: δεν ήταν δύσκολο να καταλάβουμε άλλωστε ότι πλησιάζαμε γιατί παρόλο που δεν την βλέπαμε ήμασταν σίγουροι ότι ήταν εκεί, από τις χαρούμενες φωνές των θαρραλέων που έκαναν τις βουτιές τους στα παγωμένα νερά της. 



Η Γαλάζια Λίμνη, οφείλει το χρώμα της, που της έδωσε και το όνομά της, στους απολιθωμένους οργανισμούς που υπάρχουν στον πυθμένα της. Το νερό είναι πραγματικά κρύο και ανανεώνεται από τον μικρό καταρράκτη που χύνεται πλάι της. Δίπλα ακριβώς στη λίμνη υπάρχει ένα πλάτωμα με δέντρα και τραπεζοκαθίσματα αλλά καθώς ο κόσμος ήταν πραγματικά πολύς (μέχρι και αργά το μεσημέρι που φύγαμε, ερχόντουσαν συνεχώς καινούργιοι επισκέπτες), επιλέξαμε να μην μείνουμε εκεί αλλά να περπατήσουμε λίγο παραπάνω.

Μερικά μέτρα πιο ψηλά και αφού συναντήσαμε και μερικούς ελεύθερους κατασκηνωτές, βρήκαμε ακόμη ένα τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς: υπέροχοι και καταπράσινοι από τα βρύα καταρράκτες που δρόσιζαν με το παγωμένο τους νερό το ρυάκι που κατεβαίνει προς τη λίμνη. 


Κάπου εκεί αποφασίσαμε να μην προχωρήσουμε παραπάνω και να επιστρέψουμε προς τα πίσω για να βρούμε ένα ωραίο μέρος να ακουμπήσουμε τα μπαγκάζια μας και να χαρούμε την περιοχή. Επιστρέφοντας στο γεφύρι, βρήκαμε ένα σημείο με βάθος περίπου ενάμιση μέτρου και τα παιδιά, στην όψη του σκοινιού που προορίζεται για βουτιές "αλά Ταρζάν", ζήτησαν να μπουν στο νερό. Δειλά στην αρχή, πιο θαρρετά μετά από λίγο, ένιωσαν για πρώτη φορά τι σημαίνει  να βουτάς σε γλυκά και παγωμένα νερά και μέχρι να αποχωρήσουμε δεν έβγαιναν παρά μόνο για να ζητήσουν να φάνε ή για να προσπαθήσουν να κάνουν τις μπλε λιβελούλες που πετούσαν γύρω μας, να καθίσουν στα χέρια τους.




Βρήκαμε ακόμη βατράχια και γυρίνους και ψάρια του γλυκού νερού και τα παιδιά δεν σταμάτησαν να λένε ότι το μπάνιο αυτό ήταν το ωραιότερο της ζωής τους, στο πιο μαγικό μέρος που έχουν βρεθεί ποτέ έως σήμερα, ένα μέρος που αν τελικά οι νεράιδες των παραμυθιών ήταν αληθινές, σίγουρα θα το επέλεγαν για να ζήσουν!

 



Μια κρυμμένη και μέχρι πολύ πρόσφατα άγνωστη και αναξιοποίητη γωνιά της πατρίδας μας που αξίζει να επισκεφτεί κανείς, η εκδρομή αυτή είναι ιδανική για όλες τις εποχές καθώς το φθινόπωρο και την άνοιξη ενδείκνυται για πεζοπορία και υπάρχουν πολλοί κοντινοί προορισμοί για φαγητό και καφέ, τόσο στο Νομό Κιλκίς όσο και στον όμορο Νομό Πέλλας.

Εμείς πάντως περάσαμε υπέροχα!

23.7.17

Διαβάζω και προτείνω: μικρή ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ της Ελένης Δαφνίδη

Αν ήθελα να περιγράψω τη σχέση μου με τα λογοτεχνικά βιβλία, τότε μόνο μία λέξη θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω: λατρεία! Αποφάσισα λοιπόν να εγκαινιάσω με την παρούσα ανάρτηση, μια νέα κατηγορία στο blog, στην οποία θα σας παρουσιάζω βιβλία τα οποία διαβάσαμε, εγώ ή/και τα παιδιά, μας άρεσαν πολύ και επομένως θα θέλαμε να σας προτείνουμε!

Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί την αρχή στη νέα αυτή κατηγορία θα κάνει το τελευταίο βιβλίο της Ελένης Δαφνίδη "μικρή ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ" το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες από τις εκδόσεις Ψυχογιός.


Η Ελένη Δαφνίδη είναι μία από τις αγαπημένες μου σύγχρονες Ελληνίδες συγγραφείς. Γνώρισα τη γραφή της μέσα από το "Η Αλίκη στη χώρα των ψεμμάτων" αλλά και από το "Τη μέρα που έπεσα απ' τα σύννεφα" και κυριολεκτικά με ενθουσίασε. Το χιούμορ, ο έξυπνος και άμεσος λόγος της, οι μοναδικοί ήρωές της και οι απίθανες ιστορίες τους, κρατάνε το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα και πραγματικά δεν θέλεις να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια!


Στη "μικρή ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ" η νέα της ηρωίδα, η Άλμα, έχει κι αυτή μία απίστευτη ιστορία να μας διηγηθεί καθώς ένα μυστικό την αναγκάζει να παραμένει κλεισμένη στο σπίτι της και να ζει τη ζωή της είτε μέσα από τα κιάλια της παρακολουθώντας τις ζωές των άλλων είτε μέσα από τα βιβλία και τις ταινίες, δημιουργώντας παράλληλα εφήμερα έργα τέχνης. Κι ενώ θέλει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, τελικά δεν της είναι και τόσο εύκολο να το κάνει - μέχρι που...ε η συνέχεια στο βιβλίο!


Δεν σας κρύβω ότι σχεδόν σε κάθε σελίδα του βιβλίου, ένα εύστοχο σχόλιο, μία σκέψη ή μία πράξη της ηρωίδας, με έκαναν να χαμογελάσω. Γιατί παρόλο που το βιβλίο μιλάει για τη μοναξιά, το κάνει μέσα από τον κωμικό τρόπο της συγγραφέως κι έτσι γίνεται μία πολύ ευχάριστη συντροφιά για τον αναγνώστη.


Τα βιβλία της Ελένης Δαφνίδη θα τα βρείτε στις εκδόσεις Ψυχογιός.

5.6.17

Δώρα για τις δασκάλες τους vol.3

Μπήκε επιτέλους ο Ιούνιος, ζεστός και λαμπρός και πολύ τον περίμενα είναι η αλήθεια! Μετά από ένα μακρύ χειμώνα που τα είχε όλα (από χιόνια μέχρι αλκυωνίδες μέρες) και μετά από ένα Μάιο που περισσότερο με Νοέμβριο έμοιαζε, η ανάγκη μας για το καλοκαίρι και την ξενοιασιά του, είναι πλέον επιτακτική. Και βέβαια ο Ιούνιος φέρνει μαζί του και το τέλος της σχολικής χρονιάς - ω ναι!

Ως μαμά και μάλιστα τριών παιδιών, έχω περάσει πολλές πρώτες και τελευταίες μέρες σχολείου - και θα περάσω πολλές περισσότερες στο μέλλον. Διαβάζοντας σήμερα αυτό το άρθρο της Άσπας, χαμογέλασα, γιατί είμαι σίγουρη πως είμαι κι εγώ μια μαμά με διπλή προσωπικότητα: το Σεπτέμβρη ανυπομονώ να ανοίξουν τα σχολεία και τον Ιούνη ανυπομονώ να κλείσουν και συνάμμα, τρέμω, γιατί "τι θα κάνω τα παιδιά το καλοκαίρι". Για τα παιδιά, το κλείσιμο του σχολείου έχει επίσης γλυκόπικρη γεύση - από τη μια αρχίζει η ανεμελιά των διακοπών κι από την άλλη χάνονται οι ρυθμοί και σκορπίζουν οι φίλοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει τελικά το καλοκαίρι; Ότι θα βγούμε από την κανονικότητα και θα αφεθούμε...

Όπως και να έχει πάντως, το κλείσιμο των σχολείων, σηματοδοτεί και για τα παιδιά ένα τέλος, που δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτό είναι κακό: πάντα λέω ότι κάθε τέλος είναι μια αρχή και το πιστεύω. Πέρσυ για παράδειγμα, χωρίς να το γνωρίζουμε φυσικά τότε, η μικρή μου πέρασε τις τελευταίες μέρες της στον αγαπημένο μας παιδικό σταθμό, αφού τον Σεπτέμβρη ξεκίνησε προνήπιο. Και είμαι πολύ χαρούμενη για εκείνη γιατί πρόλαβε και χάρισε ένα μικρό δωράκι στις δασκάλες που τελικά ήταν και αυτό του αποχαιρετισμού.
 
Ένα μικρό τελαράκι που απεικόνιζε ένα λουλούδι, αποτυπωμένο από τα χεράκια της. Την ημέρα εκείνη τη συνόδευσα εγώ στον σταθμό γιατί ήθελα να δω τη χαρά στα μάτια της όταν θα προσέφερε στις αγαπημένες της "κυρίες" ένα συμβολικό δωράκι από ένα "λουλούδι" που "άνθισε" στα χέρια τους!
 
Για το δωράκι των δασκάλων των δύο μεγαλύτερων παιδιών μου δανείστηκα την ιδέα της Γιούλης από το Παιχνιδάκι και ζήτησα από τα παιδιά να φτιάξουν καλοκαιρινές ζωγραφιές εξηγώντας τους το σκοπό για τον οποίο τις προορίζαμε. Αφού τις στολίσαμε με χρωματιστές κορδέλες και όμορφα εκτυπώσιμα που βρήκα στο internet, τα έργα τους έγιναν αυτές οι ευφάνταστες θήκες γυαλιών, ιδανικές για την παραλία και την εξοχή, φτιάγμενες με αγάπη από χεράκια παιδικά.
 

Καλό καλοκαίρι στα πιτσιρίκια μας - ας το χαρούν γιατί τους αξίζει!


Σας φιλώ!



21.5.17

Μαμαδίστικο κέρασμα για το σχολείο (ή πώς αλλιώς να σας κάνω να ξεχάσετε ότι έχω τρεις μήνες να γράψω)

Σήμερα Κυριακή 21 Μαΐου και γιορτάζουν οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη. Η σημερινή ημέρα είναι μεγάλη γιορτή για το σπίτι μας καθώς γιορτάζουν τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μου (δεν θυμάμαι πόσες φορές το έχω γράψει, ούτε πότε, οπότε συγχωρείστε με που δεν βάζω links με τις σχετικές αναρτήσεις) και πάντα γιορτάζουμε κερνώντας, εκτός των άλλων, τους φίλους και συμμαθητές μας στο σχολείο.

Καθώς είμαι μαζόχα, δηλαδή μου αρέσει πάντα να "κουράζομαι" και να ετοιμάζω σπιτικά ή σχεδόν σπιτικά κεράσματα για να μοιράσουν τα παιδιά μου στο σχολείο, googlάροντας συχνά-πυκνά και αν βρω κάτι που μου αρέσει, το κρατάω και το ανασύρω από το αρχείο μου για περιπτώσεις σαν και αυτή.

Κάθε χρόνο στη γιορτή τους, θέλω τα παιδιά έχουν ένα κοινό κέρασμα (όχι διαφορετικό ο καθένας δηλαδή) και καθώς η κόρη μου είναι πια στην Πέμπτη δημοτικού, επέλεξα φέτος να αποφύγω τα πολύ "παιδικά" κεράσματα για να μην τη φέρω σε δύσκολη θέση. Επίσης επέλεξα, αφού εκτός από μαζόχα είμαι και εργαζόμενη, να μην διαλέξω κάτι χρονοβόρο, δύσκολο, με πολλά υλικά και κυρίως με μεγάλο βαθμό επικινδυνότητας να αποτύχει (την έχω πατήσει στο παρελθόν και πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου μα καθόλου ευχάριστο και δεν θα ήθελα να ξανασυμβεί). Κι επειδή πολλά είπα, ας σας πω τι έφτιαξα: μπισκότα Μιράντα, γεμισμένα σαν σε σάντουιτς με μερέντα και βουτυγμένα σε σοκολάτα γάλακτος. Την ιδέα την βρήκα εδώ, είναι πανεύκολη και χαριτωμένη, ιδανική σε σχέση με όλα όσα ανέφερα παραπάνω.
Τίποτα δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένο ή έστω, καλύτερα είναι να αξιοποιείται δημιουργικά.Έτσι η σοκολάτα στην οποία "βούτηξαν" τα μπισκοτένια σάντουιτς, είναι τα σοκολατένια αυγά που μας χάρισαν σε μεγάλη ποσότητα το Πάσχα και δεν ήθελα να φαγωθούν από τα παιδιά όλα, αφού ήταν πραγματικά πολλά!
Για να δώσω την εικόνα του χειροποίητου, έριξα από πάνω χρωματιστή τρούφα που πάντα κάνει ένα γλύκισμα θελκτικότερο στα μικρά παιδιά. Τελικά το αποτέλεσμα ήταν απολύτως μέσα στις προσδοκίες μου και παραπάνω, καθώς μου πήρε μόνο μια ώρα για να την όλη ετοιμασία 60 τεμαχίων σοκολατομπισκοτένιων σάντουιτς!
Τα κεράσματα θα μοιραστούν αύριο Δευτέρα και μένει μόνο να δούμε αν θα αρέσουν και στους συμμαθητές των παιδιών. Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες!

6.2.17

DIY αξεσουάρ για στολή μονόκερος

Tην Κυριακή που μας πέρασε άνοιξε το φετινό Τριώδιο και φέτος το τιμήσαμε από την πρώτη κιόλας μέρα. Με αφορμή το πάρτυ γενεθλίων του βαφτιστικού μου, σκάρωσα στα γρήγορα, μερικές μέρες πριν, τη στέκα με το κερατάκι και την ουρίτσα για να ντυθεί η μικρή μου μονόκερος. Με λίγη φαντασία βέβαια γιατί, εκτός της στέκας και της ουράς, απλά φόρεσε ένα άσπρο μπλουζάκι και την πανέμορφη petit skirt που της χάρισε η νονά της για τα Χριστούγεννα. Και φυσικά δεν αμελήσαμε να κάνουμε και το καθιερωμένο face painting - ένα ουράνιο τόξο που προβάλλει ανάμεσα σε δύο λευκά συννεφάκια!

Την ιδέα τη βρήκα στο Pinterest και μου άρεσε πολύ.  Ακολούθησα τις οδηγίες που βρήκα εδώ και με ελάχιστες παραλαγές την προσάρμοσα στα δικά μας γούστα.
To πατρόν για το κερατάκι το βρήκα εδώ. Χρησιμοποίησα καλής ποιότητας τσόχα που δεν σκίζεται και δεν ξεχειλώνει εύκολα. Αφού το έκοψα, προτίμησα να το ράψω αντί να το κολήσω με θερμοσιλικόνη για μεγαλύτερη αντοχή.
Στη συνέχεια το γέμισα με ειδικό υλικό γεμίσματος για μαξιλάρια (μας είχε μείνει πολύ από τη βάφτιση της Μαρκέλλας!).
 
Έπειτα έκοψα (στο περίπου) ένα στρογγυλό κόμματι τσόχας για πάτο και το έραψα και αυτό στη βάση του κέρατου. Μετά έκοψα (και πάλι στο περίπου) μία λωρίδα τσόχας και τύλιξα με αυτή τη στέκα ενώ στις δύο άκρες, την σταθεροποίησα με θερμοσιλικόνη.
Συνέχεια είχαν τα αυτάκια. Ζωγράφισα σε χαρτί το σχέδιο και με βάση αυτό έκοψα την άσπρη τσόχα ενώ για το εσωτερικό τους χρησιμοποίησα ροζ τσόχα, την οποία κόλησα πάνω στην άσπρη με θερμοσιλικόνη. Όταν στέγνωσαν, τα πέρασα γύρω από τη στέκα και τα κόλησα με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται το εσωτερικό ροζ από την μπροστινή πλευρά και το άσπρο από την πίσω.
 
 
Μετά έκοψα σε λωρίδες του ενός μέτρου περίπου η καθέμια, το κάθε ένα από τα τέσσερα χρώματα τούλι και τα πέρασα γύρω από τη στέκα. Για να μη φαίνεται το τύλιγμα αλλά και για να δημιουργήσω μία βάση για να κολήσω το κερατάκι, το σημείο αυτό το "έντυσα" με άσπρη τσόχα. Τέλος, μετά το στέγνωμα, κόλλησα επάνω το κερατάκι, αφού πρώτα είχα στρίψει γύρω του, λεπτή χρυσή κορδέλα, η οποία στερεώθηκε στην αρχή και στο τέλος της και πάλι με θερμοσιλικόνη.
 
 
Τέλος, σε ένα κομμάτι λάστιχο, μετρημένο στις διαστάσεις της μέσης της μικρής μου και αφού έραψα τις δύο άκρες του μεταξύ τους, πέρασα κι άλλες, μεγαλύτερες αυτή τη φορά, λωρίδες από καθένα από τα τέσσερα χρώματα τούλια, δημιουργώντας έτσι την "ουρίτσα".
Η μικρή μου ενθουσιάστηκε και πόζαρε χωρίς αντιρρήσεις στο φακό της μηχανής μου...Τράβηξα πολλές όμορφες φωτογραφίες της, γιατί υποψιάζομαι ότι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και πολύ σύντομα οι στολές που θα επιλέγει να ντυθεί, δεν θα είναι και τόσο χαριτωμένες...
  
Να περάσετε όμορφα ακόμη και αν δεν "ντυθείτε" φέτος! Χαρούμενες Απόκριες!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...