03 Φεβρουαρίου 2014

Cook Craft Create

Λίγους μήνες πριν το "κλείσιμο" του 2013, η Αθηνά του Craftaholic είχε μια καταπληκτική ιδέα: να φτιάξει ένα περιοδικό που δεν το βρίσκεις στα περίπτερα, δεν το αγοράζεις, δεν το αγγίζεις καν-ένα διαδικτυακό περιοδικό, το Cook Craft Create. Το πρώτο του τεύχος ετοιμάστηκε και κυκλοφόρησε τέλος Νοεμβρίου και ως αναγνώστρια το βρήκα εξαιρετικό: με όμορφες εικόνες, κείμενα καλογραμμένα και αισθητική που θα ζήλευε και το καλυτέρο έντυπο (ή μη) περιοδικό που κυκλοφορεί! Το θέμα όμως είναι ότι δεν έμεινα εκεί-μου κέντρισε το ενδιαφέρον και από την αντίπερα όχθη, από την πλευρά του συντάκτη. Έτσι, έγραψα στην Αθηνά πως θα ήθελα, εφόσον κι εκείνη έκρινε πως μπορεί, να με συμπεριλάβει στους γράφοντες με την πρώτη ευκαιρία. Έτσι, πριν από 15 περίπου μέρες η πρόσκληση ήρθε-χάρηκα τόσο πολύ, που ετοίμασα το κομμάτι μέσα σε σχεδόν 24 ώρες (άθλος για εμένα αν αναλογιστεί κανείς πόσο συχνά ανεβάζω αναρτήσεις!). Ήταν όμως τόση η θέλησή μου να συμμετέχω σε κάτι τόσο αξιόλογο, που με έκανε να βρω το χρόνο, που πάντοτε μου λείπει, για να δημιουργήσω-φωτογραφήσω-γράψω τη δική μου στήλη-και φυσικά υπόσχομαι ότι θα παραμείνω συνεπής!Είναι μεγάλη χαρά και τιμή μου που είμαι πλέον μέλος αυτής της ομάδας!

Αθηνά, σ΄ ευχαριστώ πολύ!
Κορίτσια, καλώς σας βρίσκω!


Το Cook Craft Create θα το βρείτε εδώ και στη σελίδα του στο Facebook εδώ.Καλή ανάγνωση! 

06 Ιανουαρίου 2014

Περπατόπιτα!

Η Μυρτώ μας εδώ και μια βδομάδα περπατάει! Μία μόλις μέρα πριν την αλλαγή του χρόνου και λίγες μέρες αφότου έγινε 15 (!) μηνων (πολύ με άγχωσε αυτή η μικρή αργοπορία για να πω την αλήθεια), έκανε και τα πρώτα της βήματα χωρίς βοήθεια. Το έθιμο -που κρατάει από πολύ παλιά αλλά νομίζω πως λίγες οικογένειες ακόμη τηρούν και ιδίως εδώ στη Βόρεια Ελλάδα- λέει πως η μαμά πρέπει να φτιάξει μια γλυκιά πίτα, να βάλει το μωρό να την "περπάτησει", να κεράσει το μωρό και την υπόλοιπη να την μοιράσει σε φίλους και γείτονες οι οποίοι εύχονται στο μωρό "σιδερένια ποδαρούδια".
Κι επειδή αφενός αγαπώ την παράδοση κι αφετέρου ευκαιρία ψάχνω για να μπω στην κουζίνα αλλά κυρίως για να γιορτάσουμε την περίσταση, ετοίμασα ένα κέηκ κατσαρόλας με τη συνταγή της Ελευθερίας (δοκιμασμένο και καταπληκτικό) και με αυτό κεραστήκαμε όλη η οικόγενεια στο τραπέζι που μας έκανε η μαμά μου την ημέρα της Πρωτοχρονιάς. Φυσικά η Μυρτούλα όχι μόνο δοκίμασε αλλά έφαγε σχεδόν ένα ολόκληρο κομμάτι. 
Έκανα βέβαια και την "τσαχπινιά" μου: έβαλα πάνω στο κέηκ (το οποίο έψησα σε στρογγυλό τσέρκι κι όχι μακρόστενο ταψί γιατί ήθελα να μοιάζει με τούρτα) άχνη ζάχαρη, μούρα και φράουλες (μην ρωτήσετε "που τα βρήκες τέτοια εποχή" - ας είναι καλά η κατάψυξη!) τα οποία έλιωναν σιγά σιγά και έδωσαν στο κέηκ μια ξινή γεύση που το απογείωσε! Επιπλέον το στόλισα με ένα αυτοσχέδιο bannerάκι με δύο τοσό δα πατούσια για να τιμήσω την σημαντική, για εμάς, περίσταση!
Σιδερένια ποδαράκια μικρό μου και καλά περπατήματα!

04 Ιανουαρίου 2014

Το βάζο των δικών μας χαρούμενων στιγμών (το βάζο της χαράς)

Η μεγάλη μου κόρη είναι ένα παιδί πολύ συναισθηματικό και πολύ δεμένο μαζί μου. Της αρέσει να συζητάμε, να κάνουμε πράγματα μαζί, να σχεδιάζουμε την επόμενη μέρα...Πολλές φορές όταν την καληνυχτώ, της λέω να σκεφτεί κάτι όμορφο που της συνέβη την ημέρα που πέρασε και με αυτή τη σκέψη να την πάρει ο ύπνος-και πραγματικά, ακόμη κι αν έχει προηγηθεί μία έντονη ή κουραστική μέρα, αυτή η ασήμαντη εκ πρώτης όψεως συνήθεια, τη βοηθά να ηρεμήσει και να χαλαρώσει. Διαβάζοντας λοιπόν κάποια στιγμή μία ανάρτηση της Άσπας για το βάζο των αναμνήσεων, σκέφτηκα ότι είναι μια πολύ ωραία ιδέα, καθώς στην ουσία θα εξελίξουμε μια όμορφη συνήθειά μας, αποτυπώνοντας πλέον και γραπτά, τις καλές στιγμές της καθημερινότητας. Και όχι μόνο αυτές - σκέφτηκα πως θα ήταν ωραία αν έγραφε και τα πράγματα που θα ήθελε να κάνει ή θα ήθελε να της συμβούν μέσα στη χρονιά.

Αγόρασα λοιπόν ένα βάζο με καπάκι (το ίδιο βάζο που χρησιμοποιεί η Άσπα) και το στόλισα κοριτσίστικα, καθώς και τετράγωνα χαρτάκια για να γράφει η μικρή όλες τις θετικές σκέψεις της και να τις κλείνει μέσα στο βάζο. Φυσικά θα το ανοίξουμε παρεούλα, μόνες μας, στο τέλος της χρονιάς, για να θυμηθούμε ξανά, όλες τις καλές στιγμές αλλά και να δούμε κατά πόσο τελικά οι ευχές μας, έγιναν πραγματικότητα.

 
Στην πραγματοποίηση αυτής της ιδέας θα συμμετάσχει μόνο η μεγάλη μου κόρη και όχι ο γιός μου, αφενώς γιατί ο μικρός δεν ξέρει ακόμη να γράφει κι αφετέρου γιατί θέλω να αφιερώνω λίγο χρόνο σε κάθε ένα παιδί χωριστά, να είμαστε απλά οι δυό μας. Έτσι το κάθε παιδί ξέρει ότι μοιράζεται κάτι με τη μαμά, κάτι που δεν το ξέρει κανείς άλλος, και αυτό τους χαρίζει μία αίσθηση μοναδικότητας. Ειδικά στην περίπτωσή μας, με τρία παιδιά στην οικογένεια και τη μαμά να εργάζεται και να λείπει πολλές ώρες από το σπίτι, θεωρώ πώς αυτό το δέσιμο με το κάθε παιδί χωριστά, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
 
Σκέφτηκα να το λέμε το βάζο της χαράς-γιατί ανοίγοντάς το μόνο χαρά θα μας δίνει. Χαρά και αισιοδοξία. Και μακάρι μετά από μερικά χρόνια να έχω πολλά τέτοια χαρούμενα βάζα-τι πιο όμορφο από το να υπάρχουν σε μικρά χαρτάκια, όλες οι όμορφες εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα αυτής της τρυφερής ηλικίας!
ΥΓ: Η κόρη μου ενθουσιάστηκε που το είδε! Ήδη από την πρώτη στιγμή ανυπομονούσε να αφήσει το χαρτάκι με την καλύτερη ανάμνηση της ημέρας της - για την ακρίβεια άφησε δύο χαρτάκια! 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...